Oczętami Pożeraczki Książek: Zmieniony obraz

Królowa Bona Sforza, jedna z najsłynniejszych polskich królowych, ale jak też oceniana, jak ją wspomina się dziś? Na etapie nauki w szkołach nie usłyszałam o tej namaszczonej na władczynię niewieście zbyt wiele dobrych słów. W pamięć zapadło mi tylko to że była brzydka, a także że była matką królów i królowych.

Czy poza tym żona Zygmunta Starego niczego nie dokonała?

Szczerze - nie bardzo mnie to przez dłuższy czas interesowało, historia Polski XVI wieku to nie moje ulubione czasy, więc nie drążyłam tematu co więcej było dziełem księżny włoskiego Bari.

Zmieniło się to, gdy przypadkiem trafiłam na dwutomową powieść Smok w herbie pani Haliny Auderskiej.

Nie znalazłam w niej nieciekawej niewiasty, która ograniczała się do prezentowania swojego braku urody na dworze i rodzenia dzieci swojemu mężowi (wg opisu książkowego była nawet przystojną kobietą), ale kobietę wielkiego formatu. Taką, która w świecie zdominowanym przez mężczyzn potrafiła się odnaleźć i realizować swoje cele.

Potrafiła dokonać wiele ku zgorszeniu panów szlachty (to jej zasługą min. pomiary włóczne, regulacje prawne, wzmocnienie pozycji władcy w państwie, gdzie władca był coraz bardziej w rękach szlachty, napełnienie świecącego pustkami skarbca królewskiego w kraju, gdzie wg mężczyzn u władzy nie dało się wycisnąć ani grosza). Niezwykle silna i wyrazista osobowość, która potrafiła przekuć swą wolę w czyn.

Szkoda tylko, że mimo swego intelektu, trafności oglądu sytuacji, oceny ludzi wokół (jak widać tylko przeważnie), nie potrafiła znaleźć wrogów w swoim najbliższym otoczeniu. Jednak prawdą jest powiedzenie Panie Boże, chroń mnie przed przyjaciółmi, z wrogami poradzę sobie sam. Smutny był koniec wspaniałej władczyni Polski, jaki? Serdecznie zachęcam do przeczytania powieści, by dowiedzieć się czegoś więcej zarówno o życiu, jak i smutnym końcu ambitnej niewiasty, potrafiącej wywołać istny przewrót w sferach rządzących Rzeczpospolitą w czasach zygmuntowskich.