Oczętami Pożeraczki Książek: Koszmar interpretacji

Interpretacja tekstu - mój prywatny koszmar szkolny na każdym szczeblu nauczania. Nie dlatego że byłam słaba z polskiego, czy coś w ten deseń... Raczej chodziło o to sakramenckie pytanie pani polonistki (nie trafiłam na pana polonistę):

"co autor miał na myśli"

a im człowiek był starszy, tym bardziej cisnęło się się na usta:

"kobieto, co autor miał na myśli to już napisał, tekst masz przed nosem... pytaj autora, a nie mnie co on miał na myśli"

prawidłowe pytanie skierowane do klasy to raczej powinno być:

"jak wy odbieracie ten tekst? jakie przemyślenia wam nasuwają się po lekturze?"

Bo interpretacja tekstu to własne przemyślenia odbiorcy danego tekstu, nie mają czasami wiele wspólnego z tym, co znajduje się na papierze zadrukowanym interpretowanym tekstem (tak przynajmniej myślę, po tym jak prezentowano nam na zajęciach interpretacje w wykonaniu ponoć uznanych autorytetów - krytyków czy innych literaturoznawców, które momentami były bardziej nadinterpretacjami niż pomysły kolegów i koleżanek z ławek w klasie)

Prawidłowa interpretacja? nadinterpretacja? czy takie pojęcia powinny istnieć?

Według mnie - nie

Z jednego prostego powodu, każdy człowiek ma prawo do własnego odbioru tekstu. Co to jest za interpretacja, skoro ja mówię A, a polonistka mnie "butuje" mówiąc B, nie zostawiając na mnie najczęściej suchej nitki za błędny tok myślenia, czy cokolwiek i orzekając że jest to jedyna słuszna droga patrzenia na tekst (nie próbując przy tym ze mną dyskutować, by mnie przekonać do swoich racji, tylko narzucając mi swoje zdanie po całości, siłą nie wiem czego - bo w tym momencie już chyba nie ma mowy o autorytecie)? Gdzie tu miejsce na samodzielne myślenie? Mam się uczyć myślenia, rozwijać się, czy stać się jasnowidzem od kluczy egzaminacyjnych?

Sytuacja, przyznacie sami - kuriozalna, polska lekcja polskiego wygląda dokładnie jak sytuacja z komiksu poniżej.